Ufakken gecekondumuz vardı, etrafında sarmaşıklarıyla... Ve mutluluk kokan leylaklarla, çocuk umutlarımız bir de... Sonra yol kenarında çıkan o sarı çiçekler. Hani kokusunu beğenmediğimiz, ama görünüşüyle doğaya tat katan o naif çiçekler… Yoncalarla dolu o tepe bir de. Dört yapraklısını bulma maceramız ve ne gariptir ki hiç bulamamış olmamız. Pırıl pırıl bir gökyüzü gülümserdi. Hava henüz bu kadar kirli, sokaklar bu kadar gri değildi o zamanlar. Tepede güneş o sevimli mahalleyi şefkatli bir anne gibi sarmalardı. İnsanları da iyiydi çocukluğumun. Herkes birbirini tanır, severdi. Kimse kimseye çıkarı için yaklaşmazdı. Mahallece oynanan saklambaç ve su savaşları vardı. Büyük küçük demeden… Evimizin arkasında ki keşfedilmeye hazır o koca bahçe geceleri herkesin korkulu rüyasıydı. Evet, bazen gerçekten korkutucu görünebiliyordu. Fakat gündüzleri bir numaralı oyun alanımızdı. Doğaya âşık olduğumu o zamanlar o bahçede anlamıştım. Ağaçların arasından sızan ışık huzmeleri, kelebekler...