Bahar Yıldızı

Bebekli hayat bebeğine ve annesine göre değişebilir elbette ama benim ve bebeğim için tahmin ettiğimden çok daha güzelmiş.. Hamileyken bir grup "moral bozma timi" boş anımı yakalar ve "Dur bunlar daha iyi günlerin..", "Ooo uykusuz gecelere az kaldı..", "Bol bol uyu sonra hiç uyuyamayacaksın.." gibi bir sürü moral bozucu replikleri arka arkaya sıralardı. Ee bunları zaten biliyordum. Her hamile gibi.. Ve ben bunları göze alarak bir bebek dünyaya getirmeye çalışıyorum. Sen ne diye zırt bırt sürekli bunları hatırlatıp da moralimi bozuyorsun ki? Yok illa konuşacak! Çünkü çok iyi biliyor! Çünkü tecrübe konuşuyor canım!  Her neyse, ben biraz geriye sarıyorum müsaadenizle.. Bebekli hayatımın en başına, doğduğu güne... Hastanede bebeğimle baş başa kaldığım an başladı benim için bebekli hayat.. Daha önceleri bir yeni doğan bebeğe bakabileceğimi düşünmüyordum. Annemden ve kayınvalidemden yardım alırım diyordum. Ama enteresan bir şekilde içimde bir y...

3. trimester beni çok üzdün !  Tam da hamileliğimi sevmeye, keyif almaya başlamıştım ki ışık hızında geldiii geçti.. Karnımın kocaman olduğu bu güzel dönem benim için harika ötesi geçmişti.  Çoğu kişinin bahsettiği mide ekşimeleri, kramplar, bel ağrıları falan bana hiç uğramadı çok şükür. Çünkü o ekşimeler, krampları zaten 1. trimesterde fazlasıyla yaşamıştım.  Beni zorlayan tek şey 30-33 haftalar arasında Masal kelebeğimin sağ kaburgamın altına baskı yapmasıydı.. Onun dışında beni zorlayan hiçbir şey olmadı. Aksine çok keyifli, eğlenceli ve heyecanlı geçti. Gayet pratiktim..Her işimi kendim yapıyordum. Karnım burnumda evimi süpürüp siliyor, toz alıyordum. Kendimi son derece enerjik ve zinde hissediyordum.  Hatta uzun yolculuklara bile çıktım.. Gayet aktif ve koşturmacalı bir süreç yaşadım. Bu fotoğraflarda Bursa zamanlarımdan...  En güzeli de son zamanlar olması nedeniyle yavaş yavaş hazırlıklara başlamaktı.. Artık ...

Hamileliğin 2. trimesterine hamileliğin balayı gibi derlerdi de inanmazdım.. Gerçekten de öyleymiş. Benim için kabus gibi geçen 1. trimester döneminden sonra 2. trimester gerçekten ilaç gibi geldi. 14. haftada oldukça azalan mide bulantıları ve kusmalarım 17. haftamda bana veda ettiler.. Artık yeme içmem düzelmiş, karnımı doyurabiliyor olmamın mutluluğunu yaşıyordum. En çok da 4 aya yakındır bebeğimi düzgün besleyememiş olmanın vicdan azabına veda ediyor olmam mutlu etmişti beni.. Artık daha sağlıklı ve düzenli beslenmeye başlamıştım. İştahım yavaş yavaş açıldıkça nasıl mutlu oluyordum.   20. haftadan itibaren her şey daha da yoluna girmişti. Artık sağlıklıydım. Mide bulantılarım ve kusmalar yoktu. Baş dönmeleri de bitmişti. 38 kiloya düştüğüm 1. trimester döneminin sonundan 2. trimesterde 42 kiloya merhaba demiştim. Yani hamile kaldığım kiloma.. Ve artık hamilelikten keyif almaya başlamıştım. Karnım şişmiş, onun hareketleriyle dünya mutlusu oluyordum. ...

Merhabalar.. Hamilelikte mide bulantılarıyla başı dertte olanlara bir nebze olsun faydam dokunur diye yazıyorum bu yazımı :) Hamileliğimin ilk haftalarındaki tatlı sabah bulantıları gibi olacak zannediyordum hep hamilelik bulantılarını... Ama işler pek tahmin ettiğim gibi yürümedi..   7. haftada artan mide bulantılarım 9. haftamda dayanılmaz bir hale gelmişti. Bu süre zarfında ne mutfağa girebildim ne de doğru düzgün bir şey yiyebildim. Buzdolabının kapısını açmaya bile tahammül edemiyordum. Allah'tan annem vardı ve sizi hamileyken iyi anneniz anlardı. Hemen anneme taşındım. Gün geçtikçe mide bulantılarım dayanılmaz bir hal almaya başlamıştı. Kokulara karşı olan hassasiyetimden bahsetmek bile istemiyorum. Öyle ki eşimin nefes kokusu bile beni rahatsız ediyordu. En sevdiğim şeyleri bile yiyemez hale gelmiştim. Ama içimdeki minik canlı için aç kalmamam gerektiğini çok iyi biliyor ve ne kadar mide bulantım olursa olsun inadına bir iki lokma da olsa yemeye çalışıyordum. ...

Merhabalar.. Aslında bu yazıyı çok daha önceden yazmam gerekiyordu ama yazacaklarımı zihnimde toparlayıp blog başına geçebilme cesaretini anca bulabildim kendimde.  Gelelim hamilelik hikayeme :) Hamileliğin en önemli belirtisi güçlü bir şekilde hamile olduğunu hissetmekmiş.. İnternette bunu okuduğumda bana pek inandırıcı gelmemişti. Ama doğruymuş. Ben hamile olduğumu ilk ayımdan bu yana hissediyordum. Gereksiz duygusallığımdan ziyade içimdeki o güçlü his bana sürekli hamile olduğumu söylüyordu. Ama tabii bunu kimseye söylemedim. Bu süre zarfında en saçma şeylere bile ağlıyor ve ilginç bir şekilde kendimde tarif edemediğim bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Bana çok ama çok uzak gelen "anne"liğin nedense biranda içime işlendiğini, kalbimi saran sıcacık bir duygu haline geldiğine şahit oluyordum. Ama bunun üzerinde çok durmadım ve sanki bütün bunları hissetmiyormuş gibi yaşamaya devam ettim. Taa ki vücudum birtakım sinyaller verene kadar.. Aşırı açıl...

Merhabalar ♡  Uzun zamandır yazmayışımın en güzel sebebi bu minik ayakkabıların sahibi..  Evet Allah izin verirse minik bir misafirim var :)  Şimdilik bunu söylemek istiyorum. Çünkü yazacak o kadar çok şey var ki... Bütün o biriken şeyleri bir sonraki posta saklıyorum..  Hamileliğimden önceki yoğun iş tempom, hamile olduğumu öğrenmem ve hamileliğim...  Hepsini yazmak için sabırsızlanıyorum. Fakat biraz daha zamana ve daha iyi hissetmeye ihtiyacım var sanırım..  Şimdilik bu kadar.. Bir sonraki postta görüşmek üzere 💕  Sevgiler ♡